Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: berlindakoolen

It's a divers paradise!

sunny 35 °C

Hallo allemaal,

daar zijn we weer met een verhaal over mijn avonturen :) De laatste keer dat ik een blogberichtje plaatste, was ik net aangekomen in Coron. Coron is een plaatsje op Busuanga Island, een gebied waar in de Tweede Wereldoorlog veel Japanse schepen gebombardeerd werden door de Amerikaanse luchtmacht. Als gevolg hiervan liggen er tientallen scheepswrakken rondom de eilanden in dit gebied. Het interessante is dat je nu als duiker deze scheepswrakken kunt ontdekken en dat is ook precies waarom ik naar Coron ben gekomen. In totaal heb ik hier vijf scheepswrakken uit 1944 van binnen en buiten kunnen bezichtigen tijdens het duiken. Onder leiding van de duikgids konden we de wrakken betreden. In enkele wrakken konden we minuten lang door de verschillende ruimtes navigeren, allemaal in het donker, maar gelukkig wel met een speciale zaklamp. Tijdens deze duiken kun je zwemmen door de gaten die de bommen hebben achterlaten, je ziet dan echt wat voor impact die bommen hebben gehad op die enorme schepen. Sommige schepen waren wel 160 meter lang, gigantisch. In enkelen waren ook schedels van mensen of schildpadden te zien, een bizar idee. Je beseft dan pas goed dat er werkelijk mensen gestorven zijn op die plek. Tot nog toe had ik slechts twee wrakduiken gedaan, dus ik was hierin nog wat onervaren, maar ik moet zeggen dat het mij goed beviel. Het is wel oppassen met scherpe randjes of sommige giftige vissoorten die gecamoufleerd op de randen liggen. Mijn 50e duik was bij het meest interessante en een van de grotere schepen, Taiei Maru. Dat was een geweldige ervaring!

Naast de scheepswrakken heb ik nabij Coron ook nog in een grot gedoken. Vanuit zee lag de opening naar de grot op zo’n 15 meter diepte. Zodra je onder water de tunnel doorging, kon je na 5 minuten weer aan de oppervlakte komen, maar wel in de grot! Vanaf land kun je de grot niet in, dus er was niemand. Alle wanden glinsterden en aan het ‘plafond’ hingen stalactieten. Kortom, ik heb hier heerlijk gedoken!

Vanaf Coron was het een 7 uur durende bootrit naar El Nido, gelukkig was de zee vrij rustig en het uitzicht prachtig :) Gelijk eventjes op het strand gaan liggen, wat is vakantie toch zwaar soms ;) Helaas heb ik de dagen erna niet meer van de onderwaterwereld en het strand kunnen genieten, omdat ik een flinke ontsteking op mijn been had. Echt heel erg vervelend, want daardoor heb ik de prachtige lagunes en eilandjes ook niet kunnen zien en dat was zo’n beetje de reden waarom ik hier naar toe ging… Dus om mezelf bezig te houden, had ik besloten mijn duikkennis maar te verrijken. Uiteindelijk de Nitrox cursus gedaan, dit zal voor veel van jullie niet veel zeggen, maar hierdoor kan ik met een hogere concentratie van zuurstof in de zuurstoffles langer onder water blijven.

Vanaf El Nido met een busrit en een vliegtuig naar de stad Cebu. Hier gelijk weer op de bus gestapt naar het noorden van dat eiland. Op naar mijn laatste stop in de Filippijnen, Malapascua! Heel lang getwijfeld welk eiland ik in de omgeving van Cebu wilde aandoen, maar de mogelijkheid om Tresher Sharks te zien en de komst van een aantal mensen die ik in Boracay had leren kennen, had mij over de streep getrokken. Ik heb er ook geen moment spijt van gehad, want de eerstvolgende dag was het gelijk om 04:00 opstaan om op zoek te gaan naar de Tresher Sharks. Ik had veel geluk, want de eerste duik was gelijk raak :)! Een stuk of 3 Tresher Sharks lieten hun gezicht zien, echt prachtige haaien met een heel sierlijke staart. Verder ook deze week weer onwijs veel gedoken. De eerste 3 dagen was ik op pad met de duikers uit Boracay, een heel leuk groepje van zo’n 10 mensen die allemaal divemasters of duikinstructeurs waren. Dus weer veel van kunnen leren in die dagen. Ook een nachtduik gedaan, weer met de zaklamp op pad! Dit was een van de meest bijzondere duiken ooit, ik zag zo onwijs veel vissen die ik nog nooit had gezien. Mandarijnvissen, zeepaardjes in overvloed, een baby blueringed octopus, enz… Jammer genoeg deed mijn onderwatercamera het niet meer, dus de foto’s zijn wat schaars dit keer. Gelukkig heb ik nu van mijn lieve ouders hun camera mogen lenen, dus ik kan weer verder fotograferen onder water! Verder op het eiland was het erg, erg rustig. Wel goed om helemaal tot rust te komen, niet dat ik veel stress heb gehad de afgelopen maanden, haha!

Toen werd het de 3e van december toch weer echt tijd om het land te verlaten. Wederom triest. Indonesie en de Filippijnen zijn echt twee geweldige landen waar ik zeker terug ga komen. Maar goed, niet getreurd, want het volgende deel van de reis belooft ook veel goeds. Op naar Hong Kong en Australie!!!

Voor nu iedereen een hele fijne jaarwisseling. Dit jaar zal ik in Sydney zijn bij de Harbour Bridge met Michelle!!!

Geplaatst door berlindakoolen 16:36 Gearchiveerd in Filipijnen Reacties (1)

White beaches, blue oceans and green ricefields

sunny 35 °C

Tropische groetjes uit de Amazing Philippines! Sinds mijn laatste berichtje ben ik alweer een heel stuk verder gereisd. Een aantal lange reisdagen brachten mij vanaf Flores in Indonesie naar Boracay in de Filippijnen. Bij aankomst in Boracay was ik enigszins in negatieve zin verrast, omdat het erg toeristisch is en overspoeld wordt door Chinese toeristen… Maar, gelukkig is Boracay uiteindelijk toch een tropisch paradijsje gebleken! Bij aankomst in het gezellige Watercolors Resort, een leuk resortje met slechts 4 kamers direct aan het witte zandstrand, kon ik lekker bijkomen van de lange reis. Maar ik wilde niet teveel tijd verspillen met op bed liggen, dus ik heb direct voor de volgende dag een aantal duiken gepland :) Mijn divemaster werd Ana, een erg gezellige Spaanse meid, met wie ik vervolgens erg veel opgetrokken heb. Iedere dag stonden er een aantal duiken op het programma, waaronder ook mijn allereerste wrakduik :) Dit wrak is zo’n 11 jaar geleden gezonken en was een vrachtschip. In de loop der tijd is er allerlei mooi koraal op gaan groeien en dit trekt interessante vissen en nudibranches aan. Vooral de nudibranches zijn leuk om te fotograferen, dus ik heb mij hier heerlijk uitgeleefd. De foto’s zijn weer op Facebook te vinden onder de link: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.2630851332499.148591.1291855542&type=1&l=1e438d698b
(het is nog steeds erg lastig om de foto’s op deze blog te uploaden, het duurt eeuwig en bijna iedereen heeft onderhand Facebook zag ik, erg leuk :) !).

De rest van de dagen nog een aantal andere gezellige mensen leren kennen, waarmee ik iedere avond uit eten ging en overdag mee kon gaan duiken. Al met al een zeer geslaagde eerste week!

Vanuit Boracay nam ik het vliegtuig terug naar Manila om vervolgens de noordelijke bergregio van de Filippijnen te verkennen. Eerste stop was Baguio, een kleine stad op zo’n 7 uur rijden van Manila. Aan boord van de bus was zelfs gratis wifi! Soms verbaas ik mij echt hoe ver ze hier zijn met technologie, terwijl veel mensen nog erg eenvoudig en in armoede leven. Maar goed, ik profiteerde er even van. Rond middernacht kwam ik aan in Baguio, dus gelijk maar naar bedje toe. De volgende dag ben ik een lange wandeling gaan maken door de stad en naar Camp John Hay. Dit laatste stamt nog uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog. Dit kamp was een toevluchtsoord voor de Amerikaanse soldaten die gestationeerd waren in de Filippijnen tijdens de oorlog. Nu is het een groot groen park met golfbanen, tennisbanen, ‘countryclubs’ en outletstores. De Amerikaanse invloed is dus duidelijk terug te vinden. Nu wordt het gebied veelal bezocht door welvarende families uit Manila. Toch kon ik het niet laten om even te gaan shoppen en ben uiteindelijk met 3 leuke shirtjes de winkel uitgestapt :P. Ach, het was mijn eerste echte aankoop voor mezelf, dus het mocht wel voor een keertje (je moet het toch op de een of andere manier voor jezelf verantwoorden ;)). Maar goed, verder was er niet heel veel meer in Baguio te beleven, dus heb ik de volgende dag de bus naar Kabayan gepakt. In dit gebied werden tot 100 jaar geleden de overledenen nog gemummificeerd. Het proces wijkt af van het mummificatieproces in Egypte, omdat bij deze mummies de ingewanden intact blijven en zij niet ingewikkeld worden. De mummies van Kabayan worden in een tijdspan van 6 maanden ‘gedroogd’ en de huid is dan ook zichtbaar. Zelfs de tattoes van mummies van meer dan 500 jaar oud zijn nog te identificeren, erg bijzonder. Maar het kostte mij veel moeite om uiteindelijk bij deze mummies te komen, aangezien deze in een aantal grotten in de hoogste bergen van het gebied verstopt liggen. Het was een klim van zo’n 2.500 meter in hoogte, maar al mijn bagage moest mee, aangezien de bus naar de volgende plaats niet vanuit Kabayan, maar enkel vanaf de andere kant van de berg vertrok… Uiteindelijk heeft de gehele klim zo’n 6 à 7 uur en een aantal blaren gekost… Gelukkig had ik een aardige gids die af en toe mijn backpack wel wilde dragen. Het was een van de zwaarste fysieke activiteiten die ik ooit heb gedaan, maar het was de moeite waard! En het grappige (nu, toen wat minder) was nog dat toen ik na 6 uur eindelijk boven was, de bewaker van de mummies met zijn sleutel een aantal dagen naar Baguio op vakantie was!!! Uiteindelijk zijn de gids en ik onder een gat in het hek doorgekropen om niet voor niks naar boven te zijn geklommen. Foto’s van de mummies heb ik wel, maar kan ik niet op Facebook plaatsen, omdat het eigenlijk niet toegestaan is om foto’s van de mummies te maken. Maar de bewaker was niet aanwezig en zolang ik geen flits gebruikte, vond mijn gids het in orde :).
Maar goed, eenmaal aan de andere kant van de berg aangekomen, heb ik een bus kunnen aanhouden en ben ik naar Sagada vertrokken. Sagada was voor de meest noordelijke plaats die ik ging aandoen en het was er dan ook vrij koud en helaas regenachtig. Toch heeft dit de pret niet mogen bederven en ben ik met 3 andere reizigers een trekking door de rijstvelden gaan maken en de hangende grafkisten mogen bewonderen. Dit laatste is een erg bijzonder gezicht en wordt nog steeds gedaan. Blijkbaar is het een hele eer om na het overlijden in een kist aan de berg getimmerd te worden… Het kost je dan ook zo’n 30 varkens en 60 kippen om deze eer te kopen. Dus, ik moet nog even sparen ;)

Verder door de regen per jeepney (een kleurrijke combinatie van jeep en minibus en het meest populaire vervoermiddel in de Filippijnen) naar Banaue. Hier wilde ik liever niet in het dorpje verblijven, dus heb ik gekozen voor een lodge tussen de rijstterrassen. Helaas regende het alle dagen ook hier en heb ik slechts een trekking van een aantal uur gemaakt. Dit laatste om te voorkomen om drijfnat te worden, aangezien ik geen schone kleren meer had en gezien de lagere temperaturen (15C) duurde het drogen van mijn kleren een eeuwigheid. Toch bracht dit mindere weer mooie mistwolken met zich mee, waardoor de rijstterrassen een mysterieuze sfeer kregen.

Op dit moment ben ik net gearriveerd in Coron, wederom een tropisch eilandje. Maar hierover meer de volgende keer!

Groetjes aan iedereen in ons koude Kikkerlandje! Ik hoorde dat de Sint onderhand in het land is, dus alvast veel plezier met de voorbereidingen… Ik houd de kruidnoten van dit jaar wel tegoed!

Geplaatst door berlindakoolen 3:12 Gearchiveerd in Filipijnen Tagged baguio manila boracay banaue sagada kabayan bangaan Reacties (1)

From the high mountain tops to the deep blue sea

Laatste deel Indonesie

sunny 30 °C

Selamat malang! (Goedenavond)

De laatste keer schreef ik mijn bericht vanuit Yogyakarta… Aangezien ik nu onderhand alweer het land verlaten heb, wordt het weer eens tijd om jullie op de hoogte te brengen van mijn belevenissen!

In Yogyakarta heb ik ruim de tijd genomen om alles te verkennen. De tweede dag ben ik ’s ochtends vroeg opgestaan (05:30) om de bus te pakken naar Prambanan, een groot complex met een boeddhistische en een aantal hindoeïstische tempels. Omdat ik zo vroeg was en omdat het laagseizoen is in Indonesië, was ik een van de weinige toeristen! Ik kon maar geen genoeg krijgen van tempels, dus ging ik de volgende dag naar Borobudur. Hier was ik weer eens de eerste (dat mag ook wel als je om 04:30 opstaat ;)). Borobudur is erg mooi, vrij groot en met een prachtig uitzicht op de omliggende rijstvelden. Voor foto’s, zie Facebook! Verder in Yogyakarta niet zo heel veel gedaan, lekker rondgelopen tussen de winkeltjes en restaurantjes. Wel erg irritant dat ze iedere twee minuten vragen of je in hun Batikwinkeltje komt kijken… Maar verder een leuke stad!

Een lange busrit bracht mij vervolgens in Malang, een stad wat verder oostelijk in Java en voor mij het uitgangspunt voor de vulkanen. In Malang zelf was niet heel veel te beleven, maar het was fijn om even bij te komen van de lange dagen in Yogya en mijzelf op te laden voor de vulkanen. Wel was er een grote optocht, blijkbaar bestond Malang een ? aantal jaar… En voor iedereen was het een spetterend einde, want er was een groepje ‘ladyboys’ (travestieten). Dat blijft voor iedereen een groot spektakel hier. De ladyboys maken er zelf ook wel een soort show van, gedragen zich overdreven vrouwelijk, haha! Het is een grappig gezicht :)

Maar goed, dan kwamen dan eindelijk de beroemde vulkanen van Java, Gunung Bromo en Kawah Ijen. Vanuit Malang een lokale bus genomen naar een klein guesthouse nabij Bromo (Yoshi’s Guesthouse, thanks voor de tip Juut ;)). Uiteraard kon ik de zonsopgang niet missen, dus ik werd om 03:30 uit mijn bed gelicht :( Maar… het was de moeite waard, want het was helder weer, dus de zonsopgang was geweldig! Een korte, maar stevige wandeling naar de top voor een kijkje in de krater en daarna weer terug naar het guesthouse voor het ontbijt. Aangezien er verder niet veel te beleven viel, ben ik dezelfde dag met een minibusje verder gegaan naar Sempol (nabij Kawah Ijen). Dat was een erg lange rit, vooral als je al vanaf 03:30 wakker bent. Om 20:00 viel ik dan ook echt om van de slaap en ben lekker naar mijn bedje gegaan. Ik deelde mijn kamer met een Duitse vrouw, Mirja, want de prijzen waren belachelijk hoog. Om 04:00 was het dan alweer zover om te vertrekken naar Kawah Ijen en deze berg te beklimmen. Dit was echt fenomenaal! Het turquoise meer is zo gaaf! Hoewel het eigenlijk niet mocht (maar wel iedereen het deed), ben ik de krater ingelopen naar de zwavelmijnen. Het is verbazingwekkend dat de lokale mensen hier kunnen werken… Zodra er een rookwolk uit de mijn komt, kun je bijna geen adem meer halen! Het ziet er wel erg mooi uit, dat felle geel van de zwavel tegen het turquoise meer. De arbeiders lopen gemiddeld 3x per dag op en neer met een mand vol zwavel van gemiddeld zo’n 75kg op hun schouders. En die mannetjes zijn nog een kop kleiner dan ik ook! Ze verdienen er dan wel (voor Indonesische begrippen) veel geld mee, want per 100 kg krijgen ze gemiddeld zo’n Rp. 100.000 (€ 8,50). Eenmaal uitgeklommen, kon ik mijn bergschoenen weer inpakken en verder op mijn Havaianas, want het was tijd voor Bali! Wederom een lange rit van zo’n 9 uur bracht mij in Denpasar en hier heb ik een taxi genomen naar Kuta. Heb 2 nachtjes in een goedkoop guesthouse geslapen, want mijn vlucht naar Labuan Bajo in Flores stond op het programma!

In Labuan Bajo heb ik vier dagen doorgebracht met duiken en het was ongelooflijk mooi. Gelukkig was er genoeg animo voor een tweedaagse duiksafari, waardoor ik ook een nachtje aan boord van de boot heb kunnen doorbrengen. Ik heb al veel mooie dingen gezien onder water, maar ik moet zeggen dat het Komodo N.P. tot nu toe het mooiste is dat ik ooit heb gezien! Het koraal is grotendeels nog intact en ongelooflijk kleurrijk en er is onwijs veel vis. Veel foto’s lijken dan ook op ‘vissoep’! Maar het hoogtepunt was toch wel het duiken met de manta’s!!! Een leuke driftduik (een duik waarbij je meegevoerd wordt door de stroming en heerlijk niks hoeft te doen) bij Manta Point zorgde ervoor dat ik voor het eerst in mijn leven een manta zag (buiten de aquaria in de dierentuinen in Nederland). Zodra je een manta zag, greep je een grote steen vast, zodat je niet door de stroming meegesleurd werd en was het genieten! Manta’s zijn heel relaxed en blijven een paar minuten op dezelfde plaats, GEWELDIG! Ik heb geloof ik nog nooit zoveel foto’s gemaakt binnen 5 minuten tijd :P Op dezelfde dag gingen we ook nog eens naar Rinca, een van de eilanden waar de komodovaranen leven. Wat zijn die beesten ongelooflijk groot en snel. Ze zijn erg lui en lijken loom, maar ze hebben geen moeite om buffels en koeien te grazen te nemen. Op het eiland hebben ze een aantal schedels van de prooien verzameld, het waren grote beesten zo te zien. Gelukkig heb ik het wel overleefd :P

Eigenlijk wilde ik nog niet weg uit Labuan Bajo, maar ik had nog maar een paar dagen over om in Maumere te komen, verder ten oosten van Labuan Bajo. Aangezien dat een erg lang stuk is, wilde ik ook nog in een paar plaatsjes onderweg stoppen. Mijn eerste stop was Ruteng, verder niet erg bijzonder, maar wel erg koud (15C), brrr…. Hier een nachtje verbleven en de volgende dag verder getrokken naar Bajawa. Onderweg een leuke Italiaanse meid, Julia, ontmoet en samen zijn wij de omgeving gaan verkennen. Rondom Bajawa zijn een aantal kleine dorpjes te vinden met traditionele huizen en erg vriendelijke mensen. In Wogo (een van de dorpjes) was een grote viering, want een van de dorpelingen ging trouwen die week. Er was rijst en palmwijn in overvloed, dus Julia en ik mochten ook meegenieten van de feestelijkheden! Van de palmwijn alleen een slokje geproefd, want we waren op de motorbike :) ’s Middags met Julia en nog twee Fransen naar de lokale hotsprings geweest, heerlijk! Erg warm water, naar mijn mening wat teveel van het goede, aangezien het buiten al 35C is (sorry, ik weet dat het koud is in NL, dus moet mij niet zo aanstellen. Heb nog wel aan jullie gedacht toen ik in het warme water lag :P). Nu ligt Bajawa onderhand alweer achter mij en zit ik in Moni, de uitvalsbasis voor Kelimutu, een vulkaan met drie verschillende kleuren meren. Vanochtend was het ook alweer vroeg (04:00), dus ga mijn verhaaltje afronden en lekker slapen :) Vanaf overmorgen zit ik vier achtereen volgende dagen in het vliegtuig naar de Filippijnen (Maumere -> Denpasar Bali, Denpasar Bali -> Kuala Lumpur, Kuala Lumpur -> Manila & Manila -> Boracay). Gelukkig zijn het iedere keer vrij korte vluchten :) Ik ga Indonesië wel onwijs missen, ben echt verliefd geworden op dit land. Zelfs het douchen met emmertjes koud water is gewoon geworden, moet eerlijk zeggen dat het nog best fijn is ook. Dus… ik kom hier zeker terug!!

Voor nu: Selamat tidur (slaap lekker)!

Geplaatst door berlindakoolen 1:05 Gearchiveerd in Indonesië Tagged yogyakarta kuta malang moni gunung_bromo kawah_ijen labuan_bajo komodo_np ruteng bajawa Reacties (3)

Belanda Goreng, Bule Gila

= fried Dutch person, Crazy foreigner

sunny 30 °C

Kuala Lumpur liet ik achter mij en nam een korte vlucht naar Banda Aceh, gelegen in Noord-Sumatra (Indonesië). Banda Aceh zelf is niet heel interessant, met uitsluiting van enkele punten waar de vernielingen van de Tsunami nog te zien zijn. De provincie Aceh was het zwaarst getroffen gebied van de Tsunami en iedereen die je hier spreekt heeft wel een familielid of vriend verloren. De man die mij van de haven naar het vliegveld bracht, had zijn kindje van 1,5 verloren, hij was opgeslokt in het water. Echt hartverscheurende verhalen van de bewoners…

Per boot ging ik van Banda Aceh naar Pulau Weh, het tropische paradijs! Mijn verblijf op Pulau Weh, in het mooie Lumba Lumba Resort, was echt geweldig! Op de luchthaven in Banda Aceh kwam ik Jacqueline tegen, een Nederlandse vrouw die toevallig ook in hetzelfde resort zat als ik en ook nog eens graag dook. Was dan ook erg gezellig dat we tijdens het duiken duikbuddy’s konden zijn. Het duiken was fenomenaal :) We hebben echt zo onwijs veel gezien… De stroming is wel erg sterk, moest ik in het begin even flink aan wennen, maar dat brengt ook zo veel vissen (en grote vissen/haaien/roggen) met zich mee. Op mijn 25e duik had ik het geluk een haai, 12 Devil Rays en een schildpad te zien, echt een geweldige ervaring! Vooral de Devil Rays (iets kleinere vorm van manta’s) waren zo ongelooflijk gaaf. We waren tegen het einde van de duik, toen ik omhoog keek en ik een groep grote vlekken boven mijn hoofd voorbij zag trekken. Aangezien ik geen ‘tankbanger’ (zo’n metalen staaf waarmee je tegen je zuurstoftank kunt slaan, zodat je iemands aandacht kunt trekken onder water), zette ik het op een gillen. Gelukkig hoorde de duikgids mij, zodat hij de aandacht kon trekken van de andere duikers. Ik zwom als een gek achter de devil rays aan met mijn fototoestel en heb een aantal wazige foto’s en een kort filmpje kunnen maken. Ik zwom zo hard, dat mijn tank bijna leeg was aan het einde, haha! Maar het was de perfecte afsluiting van mijn 25e duik!

Ik had het zo ongelooflijk naar mijn zin op Pulau Weh, dat ik eigenlijk niet weg wilde. Had daarom besloten nog 2 daagjes extra te blijven, zodat ik nog wat meer kon duiken. Misschien dat ik hier ooit nog terugkom en een divemastercursus ga doen, lijkt mij prachtig!

Maar goed, het werd toch een keer tijd om te vertrekken en verder te reizen… Volgens de Lonely Planet kon ik met een bus vanuit Banda Aceh naar Binjai en daar overstappen op een minibus naar Bukit Lawang. Volgens diezelfde reisgids zou het zo’n 10 uur duren, dit werden er helaas 16! Pfff… was helemaal gesloopt toen ik om 2 uur ’s nachts in Binjai aankwam. Was namelijk al vanaf 06:30 onderweg vanaf Pulau Weh. Daar aangekomen, maar het eerste de beste (eigenlijk eerste de slechtste) hotel opgezocht en daar gecrasht. Volgende ochtend weer vroeg met de minibus naar Bukit Lawang (jungle + orang utans), dit duurde gelukkig maar 2,5 uur :) In Bukit Lawang had ik een kamer geboekt in Green Hill Guesthouse, wat een geweldig guesthouse is dit! Het moment dat je binnenkomt, voelt alsof je thuis komt. De mensen die daar werken zijn zo ongelooflijk vriendelijk en grappig. Iedere avond kwamen ze wel een kaartspelletje spelen, goocheltrucje doen en er werd de hele avond gitaar gespeeld.

De volgende dag was het de bedoeling om een jungletrekking te maken, maar helaas waren mijn darmen het daar niet mee eens :S De jungletrekking dan ook moeten omboeken naar 2 dagen later, waardoor mijn reisplannen voor Tangkahan een beetje in het water vielen. Uiteindelijk een heerlijke tijd in Bukit Lawang gehad, het is echt een prachtige omgeving om bij te komen en te zwemmen in de rivier. Ook nog wat kunnen tuben in de rivier, erg grappig! Verder hier wat lokale marktjes bezocht en uiteraard naar het orang utan ‘feeding platform’ geweest om wat foto’s te maken van de orang oetans.

Uiteraard mochten Berastagi en Lake Toba ook niet ontbreken tijdens mijn reis door Sumatra. Berastagi ligt wat hoger in de bergen en ligt naast twee vulkanen. Doordat het wat hoger gelegen was, was het ook wat koeler (zo’n 20C), dus op zich wel lekker. Alleen een beetje jammer dat ik had gekozen voor een guesthouse met alleen een koudwaterdouche, want dit was dus IJSkoud… Douchen was dan ook niet echt lekker hier. Normaal gesproken neem ik altijd een kamer met koudwater douche, het is buiten toch warm zat, maar hier was het niet heel verstandig :P

Na 2 nachtjes in Berastagi, waarbij ik helaas geen kans heb gehad om de vulkaan te beklimmen i.v.m. het weer, reisde ik verder naar Lake Toba. Dit is het grootste meer van Zuidoost-Azië, werkelijk prachtig. Hier vond ik dat ik wel een keer in een iets mooiere accommodatie mocht verblijven, omdat ik zo had bezuinigd de afgelopen weken, dus heb ik mij heerlijk verwend door in Tabo Cottages te verblijven :) Uiteindelijk was het nog helemaal niet duur, omdat ik zo buiten het seizoen reis, maar toch… Lekker gaan kayakken, scooter rijden en fietsen over het eiland, op zoek naar prachtige uitkijkpunten. Heerlijk 5 daagjes hier doorgebracht :)

Nou, jullie zijn weer even op de hoogte. Ben vanuit Lake Toba 2 dagen geleden naar Yogyakarta gevlogen, maar die verhalen komen de volgende keer weer!! Zal proberen nu wat vaker mijn blogberichtjes te plaatsen ;)

Geplaatst door berlindakoolen 5:48 Gearchiveerd in Indonesië Tagged pulau_weh bukit_lawang berastagi lake_toba Reacties (6)

Bye bye India, hello Kuala Lumpur

sunny 30 °C

Oke… We zijn ondertussen ruim een maand verder, dus het wordt wel weer eens tijd om een berichtje te plaatsen. Ik ben veel te druk bezig geweest met genieten van alles wat ik zie en relaxen en ik had mijn blogberichtjes wat minder prioriteit gegeven. Ik heb het maar even opgedeeld in 2 delen. Maar goed, waar waren we gebleven… O ja, Varanasi in India!

Na nog wat boottochtjes over de Ganges River, waar mensen zwemmen, kleding wassen, ‘douchen’, lijken verbranden en urineren (en dat allemaal in dezelfde rivier), werd het tijd voor mijn laatste treinreis door India. Na een lange reis van zo’n 13 uur, kwam ik aan in Calcutta, waar er een auto met chauffeur mij stond op te wachten :) Wat een heerlijke luxe, dankzij Namasté Reizen en TSI Holidays!! Voor vannacht was er een hotelkamer in een hotelletje gereserveerd, met AIRCO!, heerlijk. Ik vond dat ik wel even mocht genieten van deze heerlijke verkoeling na 3 weken in bloedhete en muffe guesthouses, dus heb de rest van de dag helemaal niks gedaan :P Helaas waren er direct tegenover het hotel wegwerkzaamheden die de hele nacht doorgingen, heb bijna geen oog dicht gedaan :( De volgende ochtend moest ik wel weer fris en fruitig zijn, want ik werd opgehaald voor de 3-daagse naar Sunderbans Tiger Reserve. Wat een fijne excursie was dat, eindelijk wat frisse lucht en natuur zonder al te veel mensen om je heen. Ik was ook nog eens de enige gast in het hele resort, dus het was in ieder geval wel lekker rustig. De dochter van de eigenaar was gelukkig erg aardig, dus heb met haar gezellig kunnen kletsen.

De rest van de tijd in Sunderbans doorgebracht met mooie boottochten door ongerepte natuurgebieden, maar helaas geen tijgers gespot. Wel een watermonotoring lizard, spotted deer en nog wat andere vreemde beesten. Het was een heerlijke tijd hier!

Na nog wat tijd in Calcutta, kon ik gedag zwaaien naar India en landde mijn vliegtuig in Kuala Lumpur. Het voelde echt even als thuis komen :) Kuala Lumpur is echt zo’n geweldige stad, het heeft de charme van Azië, maar ook de westerse gemakken (en je wordt niet overal zo aangestaard!). Hier heerlijk genoten van mijn eerste stukje vlees in 4 weken!!! In India leek het mij niet zo’n goed plan om vlees te eten, gezien de condities van de keukens en hygiëne van de mensen, dus ben hier op de vegetarische tour gegaan. Het heeft geholpen, want ben geen enkele keer ziek geweest. Maar merkte toch wel dat ik erg snakte naar een stuk vlees, dus ben de eerste avond direct naar Outback Steakhouse gegaan (ja, als je dan weer vlees kunt eten, moet je het natuurlijk wel gelijk goed doen:P). Heerlijk!!! Verder rondgedwaald in de stad, Chinatown bezocht en uiteraard KL Tower en Petronas Twin Towers weer even gefotografeerd. Ook gelijk maar even de kans genomen om toch wat spullen naar huis te sturen, bleek dat sommige spullen toch een beetje overbodig waren ;) Het duurt wel 3 maanden voordat het thuis arriveert, maar ach…

Geplaatst door berlindakoolen 5:43 Gearchiveerd in India Tagged kuala varanasi lumpur calcutta sunderbans_tiger_reserve Reacties (1)

(Berichten 1 - 5 uit 9) Pagina [1] 2 »